Znieczulenie KIT przez Imatinib u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową ad 6

Wzrost FEV1 był dodatnio skorelowany z wyjściową liczbą neutrofilów BAL (r2 = 0,441, P = 0,003). Nie znaleźliśmy korelacji pomiędzy zmianami w nadreaktywności dróg oddechowych lub FEV1 i wyjściowymi liczbami eozynofili w płynie BAL, liczbą komórek tucznych dodatnich w tryptazie w próbkach z biopsją wewnątrzoskrzelową całkowitej masy dróg oddechowych i mięśni gładkich lub poziomami mediatorów komórek tucznych histaminą, prostaglandyną D2 i leukotrieny cysteinylowe. Bezpieczeństwo
Liczba całkowitych i ciężkich zdarzeń niepożądanych nie różniła się istotnie między grupami (tabela S2 w dodatku uzupełniającym). Imatinib wiązał się z większym prawdopodobieństwem skurczów mięśni i zaburzeń metabolicznych, zwłaszcza hipofosfatemii. Dwoje pacjentów z grupy imatynibu zaprzestało udziału w badaniu z powodu działań niepożądanych (neutropenia u jednego pacjenta i skurcze nóg w drugiej), które zdaniem badaczy, którzy nie byli świadomi przypisań do grupy badawczej, mieli związek z badanym agentem (Figura 1B). Ogółem 7 ciężkich działań niepożądanych zgłoszono u trzech pacjentów podczas leczenia imatynibem, a 10 ciężkich działań niepożądanych odnotowano u 5 pacjentów otrzymujących placebo. Gdy zaostrzenia astmy nie zostały uznane za ciężkie zdarzenia niepożądane, w grupie imatynibu wystąpiło 5 zdarzeń, a 3 w grupie placebo (tabela S3 w dodatku uzupełniającym).
Dyskusja
Pacjenci z ciężką astmą często mają nadreaktywność dróg oddechowych i słabą kontrolę choroby pomimo stosowania dużych dawek glikokortykosteroidów wziewnych i dodatkowych leków kontrolujących. Mają one wysokie obciążenie komórek tucznych dróg oddechowych – cechę związaną z nadreaktywnością dróg oddechowych – w porównaniu z pacjentami z łagodną astmą, 3,28, co sugeruje możliwą rolę patobiologiczną komórek tucznych u tych pacjentów. W tej próbie opartej na dowodach zasadniczych, staraliśmy się ustalić, czy zahamowanie KIT może zmniejszyć obciążenie komórek tucznych, a tym samym zmniejszyć nadreaktywność dróg oddechowych i drugorzędne wyniki związane z kliniczną astmą. Zastosowaliśmy inhibitor imatinibu KIT w leczeniu pacjentów z ciężką, źle kontrolowaną astmą i reakcją metacholiny pomimo otrzymania maksymalnej zalecanej terapii. [29]
Stwierdziliśmy, że imatinib zmniejszał całkowity poziom tryptazy w surowicy w większym stopniu niż placebo, co było zgodne ze spadkiem liczby komórek tucznych i prawdopodobnie ze zmniejszeniem aktywacji komórek tucznych. Imatinib miał także skłonność do obniżania poziomów tryptazy w płynie BAL, podczas gdy poziom ten zwiększał się nieznacznie w grupie placebo. W tym samym czasie imatinib zmniejszył nadreaktywność dróg oddechowych i spowodował niewielki, ale znaczący wzrost FEV1.
Wpływ imatynibu na nadreaktywność dróg oddechowych był widoczny po 3 miesiącach, kiedy to wzrost stężenia metacholiny PC20 był większy niż podwójna dawka większa w grupie imatynibu niż w grupie placebo; podwojenie dawki uważa się za klinicznie istotną różnicę dla indywidualnego pacjenta.6 Nadreaktywność dróg oddechowych nadal spadała w ciągu następnych 3 miesięcy, tak że po zakończeniu badania PC20 w grupie imatynibu wzrosło do 330% wartości wyjściowej . Nadpobudliwość dróg oddechowych również zaczęła spadać w grupie placebo po 3 miesiącach
[przypisy: academos łowicz, enterol saszetki, magnesol 150 ]

Powiązane tematy z artykułem: academos łowicz enterol saszetki magnesol 150