Klonalne namnażanie komórek pomocniczych typu 2 u mężczyzny z zespołem hipereozynofilowym ad

Immunofenotypowanie komórek jednojądrzastych krwi obwodowej (PBMC) za pomocą cytometrii przepływowej ujawniło następujące proporcje komórek: 42 procent CD3 +, 75 procent CD4 +, 16 procent CD8 + i 90 procent limfocytów T CD2 +. Badania dwukolorowe i potrójne wykazały, że 66% komórek CD4 + nie eksprymowało CD3 na ich powierzchni. Te komórki CD4 + CD3- nie barwiły się przeciwciałami monoklonalnymi przeciw receptorom komórek T . / (.) lub . / ., ale wykazywały ekspresję markera CD2. Przeciwciała nie zostały wykryte przeciwko ludzkiemu wirusowi niedoboru odporności typu i 2 lub limfotropowemu wirusowi limfocytów typu T człowieka. Kariotyp pacjenta był prawidłowy. Tomografia komputerowa klatki piersiowej wykazała niewielki wysięk opłucnowy. Tomografia komputerowa jamy brzusznej i echokardiografia nie wykazały żadnych nieprawidłowości. Biopsja skóry wykazała naciek okołonaczyniowy skóry z monocytami i licznymi eozynofilami. Doustne podawanie metyloprednizolonu rozpoczęto w dawce 32 mg na dobę i spowodowało szybką poprawę kliniczną i spadek liczby granulocytów kwasochłonnych (Figura 1) oraz w poziomach IgM i IgE w surowicy (dane nie przedstawione). Po zmniejszeniu dawki metylprednizolonu wystąpiły początkowe objawy i zaburzenia biologiczne. Dodatkowo rozwinął się ból i blanszowanie dwóch pierwszych palców prawej ręki. Zakrzepowe zapalenie naczyń zostało potwierdzone biopsją. Biopsja kości biodrowej i badanie histologiczne lewego węzła chłonnego szyjnego nie wykazały żadnych nieprawidłowości, z wyjątkiem obecności licznych eozynofilów. Zwiększenie dawki metylprednizolonu do 48 mg na dobę kontrolowało ten rzut, ale objawy powracały, gdy dawka była zwężona (ryc. 1). Ponieważ terapia interferonem alfa odniosła sukces w zespole hipereozynofilowym, 14-16 rozpoczęto próbę terapeutyczną podskórnego interferonu alfa-2b (Schering-Plough, Innishannon, Irlandia) w dawce 5 milionów IU na dobę. Dodanie tego leku spowodowało gwałtowny spadek eozynofilii (Figura 1). Poziom IgE w surowicy pozostał niezmieniony, podczas gdy poziomy IgM w surowicy stopniowo zmniejszały się z 7950 mg na decylitr na początku leczenia do 2530 mg na decylitr po dwóch miesiącach interferonu alfa-2b. Podczas leczenia odsetek komórek CD4 + CD3- zmniejszył się z 60 do 31 procent, podczas gdy odsetek komórek CD3 + CD4 + wzrósł z 17 do 41 procent. Metody
Izolacja PBMC
PBMC od pacjenta i pięciu zdrowych ochotników wyizolowano ze świeżo pobranej krwi traktowanej heparyną przez wirowanie w gradiencie gęstości na Lymphoprep (Nycomed, Oslo, Norwegia). Komórki CD4 + wybrano przez zastosowanie perełek immunomagnetycznych powleczonych przeciwciałem monoklonalnym anty-CD4 (Dynabeads M450 CD4 i Detachabead, Dynal, Oslo, Norwegia). Komórki nie-T otrzymano przez sukcesywne zubożenie komórek CD4 + i komórek CD8 + przy użyciu perełek immunomagnetycznych pokrytych odpowiednimi przeciwciałami monoklonalnymi (Immunotech, Marsylia, Francja). Komórki CD4 + CD3- pacjenta wytworzono z komórek CD4 + przez selektywne zubożenie komórek CD3 + przez inkubację z przeciwciałem monoklonalnym anty-CD3 (Ortho Biotech, Raritan, NJ) i cząstkami immunomagnetycznymi powleczonymi kozim anty-mysim IgG (Immunotech). Czystość otrzymanych preparatów komórkowych wynosiła więcej niż 95 procent, jak określono za pomocą cytometrii przepływowej.
Analiza Southern Blot kodującego geny dla łańcucha . receptora komórek T
Analizę Southern blot genu kodującego łańcuch . receptora komórek T przeprowadzono zgodnie ze standardowymi procedurami17, 18
[więcej w: ha pantoten optimum, sanatorium tęcza ustka, hexagyn ]

Powiązane tematy z artykułem: ha pantoten optimum hexagyn sanatorium tęcza ustka